Bahorda yo‘l chetida tarvuz sotuvchi otaxon paydo bo‘ldi.
— Ota, tarvuzlaringiz qancha?
— Tekin.
Hamma lol bo‘ladi, tekin deganiga olishga hamma iymanadi!
— Rostdan tekinmi? — so‘raydi hamma bir-biridan.
Bir aka botinib: — Amaki, nega tekinga sotyapsiz? — deb so‘raydi.
— O‘g‘lim, kampirim har safar homiladorligida tarvuz yegisi kelardi. Bahorda men tarvuz qidirib sarson bo‘lardim. Kampirim o‘tganidan keyin, har bahor uning ortidan savobi borsin deb, kuzda tarvuz olib qo‘yib, bahorda izlab yurganlarga ulashaman.
Otaxonga uzoq umr so‘rayman. Qulog‘iga pichirlayman:
— Achchiqqina anordan bir dona olib qo‘ymagan ekansiz-da…
Otaxon kuladi:
— Bolam, senga sabr bersin. Mana shu ko‘cha bo‘ylab borsang, Mehri momoni uyidan topasan anorni.
Nuriddin Ziyo
