Alibek (ism o‘zgartirilgan) bolaligidan erka o‘sdi — shunaqangi erkaki, tarbiya degan tushuncha uning uyiga yo‘l topa olmadi. Ko‘chadagi tengqurlari bilan “til topishish” usuli esa juda oddiy edi: birining burni qonaydi, boshqasining ko‘zi ko‘karadi. Shikoyat bilan kelgan ota-onalarga esa uning ota-onasi bitta gapni ham aytmasdi — go‘yo urishish emas, jasorat ko‘rsatganday.
Bog‘cha, maktab — baribir o‘zgartirmadi. Alibek uchun darsdan ko‘ra “mushtlashuv mashg‘ulotlari” muhimroq edi. Sinfdoshlari o‘qishga ketganida ham u eski odatlaridan voz kechmadi. Ishsiz, maqsadsiz yurish esa uni tez orada “yangi do‘stlar” bag‘riga olib kirdi.
Bir kuni tanishi orqali “oson pul”ning eshigi ochildi. Avvaliga oddiygina topshiriq: bir sumkani olib borish, bir tugunni qaytarish. Ichida nima borligini bilmaslik esa — go‘yo eng katta “afzallik”. Keyin esa haqiqat ochildi: bu “tadbirkorlik” emas, qora dori savdosi edi. Shunda ham Alibek to‘xtamadi. Negaki pul “issiq” edi — u esa issiqni yaxshi ko‘rardi.
Ko‘p o‘tmay, bu issiq pul sovuq panjaraga olib keldi. U qo‘lga tushdi, jazoni o‘tadi. Go‘yoki hayot unga yana bir imkon bergandek edi. Ammo “o‘rgangan ko‘ngil” tinchimadi — eski yo‘l yana o‘ziga tortdi. Bu safar ehtiyotroq, “tajribaliroq” bo‘ldi, lekin qonun undan ham sabrliroq ekan.
Navbatdagi savdoda u yana ushlandi. Bu safar “dalil yetarli emas” degan bahonaga ham o‘rin qolmadi — tarozi-yu xaltalar, hammasi o‘z joyida. Sud ham uzoq o‘ylab o‘tirmadi: kim nima eksa, shuni o‘radi.
Endi esa hisob oddiy: chaqaloq ulg‘ayib, maktabga borguncha — Alibek yana panjara ortida. Agar yana “issiq pul”ni sog‘inib qolmasa, albatta…
To‘lqin Abdiraimov,
Jinoyat ishlari bo‘yicha Sho‘rchi tuman sudi raisi
Chori Qoraqulov,
sud maslahatchisi
