Ishxonasidan uzoq vaqt ta’til ololmay, qishlogʻiga — uyiga borolmagan oʻgʻil qoʻli yupqaroq boʻlib turgan esa-da, onasiga momiq roʻmol va jun paypoq sotib oldi. Otasi yorugʻ dunyoni tark etgach, yolgʻizlanib, qaddi bukilib qolgan volidasini mamnun qilgisi keldi.
Aslida bittagina roʻmolcha bersa ham onasi dunyoga sigʻmay ketar, oʻgʻilni uzoq duo qilardi.Bu safar ham shunday boʻldi. Darvozadan kirib kelgan oʻgʻilni bagʻriga bosib, peshonasidan oʻpgan onaning kiyimidan qadrdon is — tandir-oʻchoq tutuni hidi keldi. Oʻgʻil suyungan holda onasi boshiga roʻmol oʻragan edi, volidaning koʻzidan yosh sizib chiqdi. Yorilib ketgan, serajin qoʻlini ochib, oʻgʻlini alqadi.
Oʻgʻil ketar chogʻi oʻz bolaligi oʻtgan xonadagi koʻrpacha tagiga ozroq pul qoʻyib qoʻydi… Onam qiynalib qolmasin, pulga muhtoj boʻlmasin, qoʻliga bersam olmaydi, ketganimdan soʻng koʻrpa-yostiqni yigʻishtirayotganida koʻrar, dedi.
Yoʻlda kela-kelguncha otasini, onasini, oʻz bolaligi kechgan chogʻlarni xayol surib keldi.
Tunda xorib ijara uyga kirib keldi. Yoʻl sumkasini boʻshatayotgan edi, kiyimlari orasidan bir hovuch yirik-mayda, eski-yangi pullar sirgʻalib tushdi….
Onasi, bolam tushmagurning qoʻliga bersam, baribir olmaydi, hayhotdek shaharda, ijara uyda och-nahor yurmasin, deb anchadan beri pensiyasidan tejab yigʻib yurgan pulini solib qoʻygan edi…
Jasur Kengboyev
