Gap
Kuz. Dalada ishlar qizg‘in edi.
Betob edi.
Gapirdilar:
Bitta kasalini bahona qilib, uyda o‘-o‘-o‘tirishini qaranglar, tovba-a. Haa dalaga chiq,
chiniqasan! Ishlar qaynab yotgan bo‘lsa. O‘zini bahonasi bu, mana yuribmizku biz ham.
Dalaga chiqdi.
Og‘rilashib qoldi. Bir yil o‘tmay tuproqqa qo‘ydilar.
Yana gapirdilar:
Haa, kasal ekansan nima bor edi dalada?! Uyingda o‘tirib, davolansang bo‘lmasmidi, tovba-a.
Pul aziz bo‘lmay o‘lsinaa, joningdan!
Qo‘rquv
— Pora olgan kunim uyga borgunimga qadar yuragim uvishadi.
— Vijdoning qiynalarkan-da…
— Yo‘q, uyushtirilmaganmi deb hadiksirayman…
Andisha
— Aldayapti. Chuqurroq surishtirsam darrov fosh bo‘ladi. Shunday qilsammikin? Yo‘q, hijolatga qo‘ymay…
