— Ismingiz?— Umar Rahimov.
Stulda o‘tirgan kishi hujjatlarni orasini qidira ketdi.
— Yo‘q, aka sizning murojaatingiz hanuz javobsiz…— Uka, tushuning mening ahvolim rostdan yomon. Mana shu ruxsatnomasiz davolanishga yota olmayapman. Kelasi safar sizdan javob haqida so‘ragani kela olamanmi yo‘qmi bilmayman.
— Nima qilay men ham?! Axir bir buyruq bo‘lmasa, ruxsat bo‘lmasa men hech narsa qila olmayman-da.
***
“Umar Rahimov, el bilan ellashgan odam edi, rahmatlik” — deb fotiha tortishdi qishloq ahli yuziga.
Mahalla idorasida Umar Rahimovning murojaatnomasi jo‘natilmasdan yotgani alamli edi…
Nuriddin Ziyo
