Sahar endigina yorishib kelar, shifoxona oynasi orqasidan iliq nurlar sekingina yo‘laklarga tushardi. Tun bo‘yi charchagan devorlar ham go‘yo nafas rostlayotgandek sukutga cho‘mgan. Yosh shifokor Aziz esa hali ham navbatda — ko‘zlari toliqqan, ammo qalbida yangi kunga umid bor edi.
Birdan qabul bo‘limi eshigi ochildi. Keksa ayolni shoshilinch olib kirishdi. Uning nafasi og‘ir, yaqinlarining ko‘zlari esa yoshga to‘lgan. Sahargi sokinlik bir zumda mas’uliyat va xavotirga almashdi.
Aziz oynadan tushayotgan nurga bir lahza qaradi. Bu nur unga bir narsani eslatdi: har bir yangi kun — yangi imkoniyat, yangi hayot demak. U darhol ishga kirishdi.
Qo‘llari aniq, harakatlari ishonchli, qalbi esa mehr bilan to‘la edi. Har bir soniya qadrli, har bir qaror hal qiluvchi edi. Vaqt bilan kurash yana boshlandi.
Nihoyat, bir necha daqiqalardan so‘ng monitordagi chiziq barqarorlashdi. Ayol sekin nafas oldi. Tashqaridan kirib kelayotgan sahargi nur endi yanada yorug‘roq tuyulardi — go‘yo hayotning o‘zi tabassum qilgandek.
Ayolning qizi titroq ovozda:
— Rahmat, doktor… siz bizga yana bir tongni qaytardingiz, — dedi.
Aziz esa chuqur nafas oldi. Sahar endigina boshlanayotgan, ammo u uchun bu allaqachon bir g‘alaba edi.
