Bir kuni tolibi ilmlar keksa ustozi oldiga kelib, undan so‘radilar:
— Nega yomon odatlar odamni osongina egallaydi, yaxshi fazilatlarga qiyin erishilib, ular ancha omonat bo‘ladi?
— Agar sog‘lom urug‘ni qoldirib, kasalini yerga ko‘msangiz nima bo‘ladi? — dedi ularga ustozi.
— Oftobda qolgan urug‘ halok bo‘ladi, tuproqqa ko‘milgani… Tuproqqa ko‘milgani esa yomon bo‘lsa ham unib chiqib, kam bo‘lsa ham hosil beradi.
— Odamlar ham xuddi shunday qilishadi: xayrli ishlarni dildan bajarib qalbi to‘rida asrash va kamol toptirish o‘rniga, ularni ko‘z-ko‘z qilish uchun chiqarib qo‘yishadi va ehtiyotlamay nobud qilishadi. O‘zlarining gunohlari va illatlarini esa boshqalar ko‘rmasligi uchun imkon qadar dillari tubiga yashirib, ularni palak yozdirib yuboradi.
