— Dadasi, televizor buzilib qoldi.
Ishdan charchab kelgan erini shunday shumxabar bilan qarshi oldi ayol.
— Nega? Nega buzilib qoladi? — ko‘zlari xonasidan chiqqudek bo‘lib so‘radi er.
— Bilmadim? — Yelka qisdi xotin.
— Kun bo‘yi uyda o‘tirasan, sen bilmasang, kim biladi. Yangi televizor o‘z-o‘zidan buzilib qolmaydi-ku?!
Erkak ovqatga ham qaramay televizor tomon yugurdi. Hali u tugmani, hali bu tugmani bosdi,
biroq sozlolmadi. Axiyri, televizorning orqa qopqog‘ini ochishga qaror qildi.
— Bu nimasi?
Erining g‘azab bilan baqirganini eshitgan xotin yugurib keldi va televizorning orqasi achib-bijib, qorayib ketgan yeguliklarga to‘lib-toshganini ko‘rib, hayratdan yoqa ushlab qoldi.
Er-xotinning nigohi beixtiyor bir burchakda bu mojarolarga befarq holda o‘yinchoq o‘ynab o‘tirgan qizaloqqa qadaldi. Aybdor topildi. Ota besh yoshli qizalog‘ini yoniga chaqirdi.
— Jenni, bu sening ishingmi? — so‘radi u yumshoq ohangda.
Qizcha bosh silkidi.
— Nega bunday qilding? — so‘radi ota qoshlari chimirib.
— Och bolalarga ovqat berdim.
— Qaysi bolalarga?
— Afrikaliklarga.
Otaning ko‘z oldida ochlikdan sillasi qurigan afrikalik bolalarning qiyofasi keldi-yu, birdan ko‘zlariga yosh qalqdi. U qizalog‘ini koyish o‘rniga beixtiyor bag‘riga bosdi…
Den Endryus
