“Kuchukchalar sotiladi”. E’lonni ko‘rgan kichkina bola do‘konga kirdi va kuchukchalarning narxini so‘radi. Do‘kon egasi javob berdi:
— O‘ziga qarab, 30 dollardan 50 dollargacha.
— Menda 2 dollaru 37 sent bor, — dedi bola afsusli ohangda. Keyin tortinibroq dedi:
— Bitta ko‘rsam maylimi?
Do‘kon egasi kulimsiradi va ichkariga qarab xushtak chaldi. Birpasda 5 ta kuchukcha chiqib keldi. Hammasi alpong-talpong qilib egalarining oldiga chopishdi, biroq bittasi ortda qolib ketdi. U juda qiynalib qadam bosar edi. Bola hayron qaradi:
— Anavi kuchukka nima bo‘lgan?
Do‘kon egasi uni nogiron ekani, tuzalmasligini aytdi. Bola hayajonlanib ketdi:
— Shunisini sotib olaman.
— Iye buni nima qilasan? Lekin rostdan ham xohlayotgan bo‘lsang, tekinga olib ketaver.
— Yo‘q, — dedi bola birdan achchiqlanib, — nega tekin bo‘lar ekan? Buning ham boshqa sheriklaridek qadri bor. Hozir sizga qo‘limdagi bor pulni beraman, qolganini esa oyda 50 sentdan to‘lab uzaman.
— Nega tushunmaysan-a, bolakay, pulinga kuyasan-ku! Chunki bu boshqalardek yoningda chopqillab yurolmaydi, sen bilan sakrab o‘ynasha olmaydi.
Shunda bola egildi va shimining pochasini qayirdi.
— Mana, — deya tizzasidan pasti protezlangan oyog‘ini ko‘rsatdi. Keyin kuchukchaning boshini silab, erkalagan ovozda qo‘shib qo‘ydi:
— Men ham yaxshi yura olmayman, yugira olmayman, bunga esa o‘ziga o‘xshagan, ahvolini tushunadigan xo‘jayin kerak. To‘g‘rimi, mittivoy.
