– Siz osmon bilan yer oraligʻida qolib ketganmisiz hech? – soʻradi notanish kishi bekatda oʻtirganimda.
Behosdan bu savoldan shoshib qoldim.
– Axir biz osmon bilan yer oraligʻida yashaymiz-ku! – javob berdim oʻzimni aqli sust emasligimni bildiruvchi ohangda.
– Siz shukur qiling, ukajon, sizning oyogʻingizni yer oʻziga tortib turibdi ekan.
– Siz osmon bilan yer oraligʻidamisiz? – soʻradim beixtiyor.
– Bilmadim, uka, hozircha bir oyogʻim yerda, bir oyogʻim goʻrda. Shunisiga ham shukur. Hozirgina oʻgʻlim bekatni oldidan mashinasida oʻtib ketdi. Yonidagi ayolga ilakishib qolgan. Uch bolasi bilan xotini ketib qoldi. Nabiralarimning holidan xabar olib qaytyapman. Oʻgʻlimning oyogʻini yer tutgisi kelmay qoʻyib yubordi. Bir kun omonatini topshirsa, uni qay yoʻl bilan yer bagʻriga olarkin?!
Nuriddin Ziyo
