Koʻzim yorugʻlikdan qamashib ketdi. Hecj narsaga tushunmasdan karaxt yotardim. Qayerdaman? Buncha yorugʻ boʻlmasa? Nega bu yerdaman? Ammo buni soʻramoqchi boʻlgandim, tilim aylanmadi. Negadir sovqotdim. Bu makon juda sovuq ham ekan. Oʻzimning joyim yaxshi edi. Qorongʻu boʻlsa ham issiqqina, doim «duk-duk» degan allani eshitib uxlardim. Sovuqotib ketayotganimni sezishdi shekilli meni issiqqina oʻranchiqqa oʻrab qoʻyishdi. Haliyam bilmayapman qayerdaligimni?
-Hamshira, nega yigʻlamayapti?
Bu ovoz menga juda tanish. Juda qadrdon. Kim edi-a? Eslolmayapman.
-Hozir yigʻlatamiz-da!
Kimdir oyogʻimdan sekin chimchiladi. Men yigʻlab yubordim.
-Ingaaa!
Shunda menga ovozi tanish tuyulgan farishtaning quchogʻida koʻrdim oʻzimni.
-Xush kelibsan bolajonim, – dedi u menga. Tanidim. Bu farishta mening onajonim-ku!
Saida Ibodinova
