U kitobdan turfa-tuman usullarda foydalandi. Unga doir ilk xotirasi — bolaligida, sovuq tongda, onasi bilan ovqat tayyorlayotgan paytda tandirga olov yoqardi. Kitobning barakali sahifalari tutantiriq sifatida yengil yonadi. Shu paytdan boshlab kitob uning hayotida qog‘ozdan boshqa narsa emasdek namoyon bo‘ldi.
Oradan yillar o‘tdi. Bozorda pista sotardi. Kitoblarni parcha-parcha qilib, ulardan mahsulotlarni o‘rab, mijozlarga tutqazardi. Ba’zida jazavaga tushardi. Pashshalar asabiga tegar, asablari chigal bo‘lib ketardi. Kitob bilan pashshalarni urardi. Kitob yana bir qurol, yana bir “asbob” edi — lekin hech qachon bilim quroli emas.
O‘g‘illari unga mehribonlik bilan:
— Dada, bizga samolyot qilib bering! — derdi.
U kitob sahifalarini katta hunarmandlik bilan buklab, qog‘oz samolyotlar yasardi. Bolalar xursand, u esa kitobning yana bir “foydasi”dan mamnun.
U kitobni juda ko‘p ishlatdi — o‘ziga kerak bo‘lgan hamma yo‘llarda. Ammo biror marta ham uni o‘qib ko‘rmadi.
Har bir sahifa — bir hayot, bir fikr, bir xazina edi. Ammo u bunday qaramagan. Kitob — uning uchun faqat qog‘oz bo‘lib qoldi.
