Tandzan bilan Ekido ismli ikki rohib yomg‘irli kunda loy ko‘chadan borishardi. Yomg‘ir chelaklab quyardi. Ular to‘satdan ipak libosga o‘rangan yoqimtoy bir qizni ko‘rib qolishdi. Sohibjamol yo‘lni to‘sib, bilqillab turgan ko‘lmakdan qanday o‘tishni bilmay,sarosimada to‘xtab turardi. Tandzan «Qani, yoqimtoy!» degancha, qizni dast ko‘tarib ko‘lmakdan o‘tkazib qo‘ydi.
Ekido butun yo‘l davomi boshini egib olgancha, miq etmay yo‘l bosdi. Faqat oqshom tushib, yo‘l chetidagi ibodatxonada tunash uchun to‘xtashganda, ortiq chidolmay Tandzanga zahrini sochdi:
— Biz rohiblar ayol zotiga, ayniqsa, bunaqa sohibjamol qizlarga umuman qo‘limizni tegizmasligimiz kerak, bu juda xatarli ekanini bilasanmi? Nima uchun shu ishni qilding? — Men-ku, qizni o‘sha joyda qoldirib keldim, – dedi Tandzan nimtabassum bilan. – Sen bo‘lsang uni haliyam ko‘tarib yuribsanmi?
