“Dada, siz muharrir bo‘lib ishlaysiz-a?!”, – so‘rab qoldi to‘ng‘ich o‘g‘lim.
“Ha, muharrir bo‘lib ishlayman”, – dedim-u, ishimni qilaverdim.
“Biz o‘qiydigan darsliklarniyam muharrirlar o‘qiydimi?”, – so‘radi sal iymanib.
Ishimdan boshimni ko‘tardim. Miyamga oxirgi paytda ko‘pchilik darsliklarda aniqlanayotgan qo‘pol xatolar, ularning ijtimoiy tarmoqlardagi muhokamalari kelib, o‘g‘limga nima javob berishni o‘ylay boshladim.
“Ha o‘g‘lim, ularniyam muharrir o‘qiydi”, – dedim, bir yutinib qo‘yib. – “Agar qiziqsang, kitobni oxirida muharrir, musahhih, tuzuvchilar, kim chop etganligi haqida yozilgan”.
“Xo‘p, dada” – deya o‘g‘lim xonasiga kirib ketdi.
Ishimni davom ettira olmadim. Bitta nuqtaga qarab, chuvalashgan o‘ylarimni tartibga keltirishga harakat qildim.
Birpasdan bolalarni xonasidan o‘rtancha o‘g‘limning “Ana ko‘rdizmi, buni dadam o‘qimaganlar”, – degan ovozi eshitildi.
Eh, hamkasblarim!
Qutlug‘ Murod
