Bir podshoh og‘ir xastalikka chalindi. Hakimlar bu dardni o‘n uch yoshli bolaning jigari davolashi mumkinligini aytdi. Podshoh navkarlari mamlakat kezib, o‘z farzandini sotishga rozi bo‘ladigan ota-onani topdilar.
Podshoh ota-onani rozi qildi, qozilar «Podsho salomatligi uchun xalqning bir vakilini qurbon qilishi vojibdir», deb hukm chiqarib berishdi.
Jallod bolta bilan bolaning oldiga kelganda u yig‘lash o‘rniga negadir tabassum qildi. Hayron bo‘lgan podshoh undan so‘radi:
— Hozir o‘lasan-u, jilmayishingning boisi ne?
Shunda bola:
— Bolaning erkaligini kim ko‘taradi? Ota-ona! Ammo o‘z ota-onam meni mol-dunyoga almashdi. Da’voni kimga qiladilar? Qoziga! Qozi o‘limimga fatvo chiqardi. Adolatni kimdan istaydilar? Podshohdan! Podshohga esa mening jonim kerak… Men bu olamning telba-teskari ishlariga ajablanib, jilmaydim, — deya javob qaytardi.
Bu gapni eshitib xaloyiq yig‘lab dod soldi, jallodning boltasi qo‘lidan tushdi, podshoh bolaga tan berib, uni ozod qildi va o‘z saroyida olib qoldi…
