Bir boy nonvoy eng qashshoq oilalarning bolalarini o‘z huzuriga olib kelishlarini so‘radi. Bolalar jam bo‘lgach, u shunday dedi:
— Bu savatda har biringiz uchun bittadan non bor. Har biringiz bittadan oling, ertaga yana keling, men sizlarga yana non beraman.
Savat atrofida deyarli janjal boshlanib ketay dedi. Har kim kattaroq nonni olishga urinardi. Nonlarni talashib olgan bolalar shoshilinchda tarqalib ketishdi va hatto nonvoyga rahmat ham aytishmadi. Faqat kichik, juda ham juldur kiyingan bir qizaloqqina chetda jim turib, o‘z navbatini kutdi.
Hamma tarqalgandan so‘ng, u savat oldiga kelib, tagida qolgan eng kichik nonni oldi. Nonvoyga minnatdorchilik bildirib, uyiga yo‘l oldi.
Uyda qizaloqning onasi nonni kesayotganda, uning ichidan kumush tangalar chiqdi. Qizaloq bu pullarni nonvoyga qaytarib olib keldi, ammo u shunday dedi:
— Yo‘q, bolam, bu tasodif emas. Men ularni ataylab eng kichik nonning ichiga solgandim, seni mukofotlash uchun.
Odamlarning ko‘pchiligi ko‘p narsaga o‘z kuchi bilan erishishlarini aytadi, ammo biz holatni kamtarlik bilan qabul qilsak, Parvardigorning marhamati ustimizga yog‘iladi va Uning qo‘llab-quvvatlashi hamda g‘amxo‘rligini his qilamiz.
Sarvar Rahimiy
