Roziya xola halloslab xonasiga kirdi. Sandiq ustida yigʻib qoʻyilgan koʻrpachalarni yiqdi. Hatlab oʻtib shoshilgancha sandiq ichidan ancha yillar ilgari tiktirgan maydagul chit koʻylagini topdi. Koʻzguda roʻmolini qayta-qayta oʻrab koʻrdi. Eski gʻaladonidan surma topib koʻzlariga qoʻydi. U hozirdan oʻzini ancha tetik his qila boshlagandi. Hammasiga sabab, kechki ovqatdan soʻng oʻgʻlining ilk marta, “Mashinada shaharni aylantirib kelaymi?”, degan taklifi edi.
Koʻzgudagi aksiga boqib koʻrinishidan koʻngli toʻlmaganday boʻldi va vazadagi rayhondan bir shox sindirib chakkasiga qistirdi, soʻng nim tabassum qilib oʻziga oʻzi, “endi hammasi joyida, chiroylisan Roziya” deb tashqariga chiqdi.
Koʻchada oʻgʻli Zarif mashinasini qizdirib, xotini va bolalarining imillashidan norozilarcha turar edi. Shu pallada onasiga koʻzi tushdi. Uning toʻsatdan bergan savoli, Roziyaning chakkasidagi rayhonini bir onda soʻlitdi:
—Ha oyi, qayerga otlandingiz?
Arjumandbegim
