Savdogar va Jin

Kunlarning birida bir savdogar sahrodan Alovuddinning sehrli chirog‘ini topib oldi.
— Tila tilagingni, — dedi jin.
— Sendan istagim shuki, vaqtni ortga qaytarib bersang?! — so‘radi savdogar.
— Bundan senga nima naf? Sen yaxshisi mol-dunyo, zeb-u zar, qasr-u koshonalar so‘ra, bajo keltiray.
— Mening hamma narsam bor, ammo, — ma’yuslandi savdogar, — men uzoq yillardan beri savdogarlik bilan shug‘ullanaman. Mol-dunyo deb dunyo kezib, ota-onam xizmatida bo‘lib, ularning diydoriga to‘ya olmadim. Savdogarlik qilib uzoq yurtlarda yurgan chog‘im ular bu olamni tark etishdi. Ularni yo‘qotgandan so‘ng to‘plagan mol-dunyoyim ham tatimay qoldi. Mening bor boyligimni ol! Faqat vaqtni ortga qaytarib ber. Ota-onamni juda sog‘indim. Ularsiz menga mol-dunyoning keragi yo‘q. Ularning xizmatini qilay, ularga yaxshi ko‘rishimni aytay, duosini olay, xatolarimni to‘g‘rilay, iltimos sendan vaqtni ortga qaytarib bersang!
— Eh nodon, odam, — xo‘rsindi jin. — Agar vaqtni ortga qaytarishning imkoni bo‘lganda men ming yillardan buyon kimdir ozod qilishini kutib, shu xumchada o‘tirarmidim!?