Kunlardan bir kun Xitoy imperatori o‘ziga munosib voris tanlash maqsadida Xitoydagi barcha 14 yoshli bolalarni yig‘ibdi va hammasiga bittadan urug‘ berib, shunday debdi:
— Olti oyning ichida mana shu urug‘lardan eng chiroyli gul o‘stirgan bola mening vorisim bo‘ladi!
Belgilangan vaqt o‘tibdi. Hamma bolalar bir-biridan chiroyli gullarni olib kelishibdi. Imperator ishtirokchilarning gullarini kuzatib ketayotsa, bir bola yig‘lab turganiga ko‘zi tushib qolibdi va unga savol beribdi:
— Nega yig‘layapsan, bolakay?
— Men har qancha harakat qilmay, gulni o‘stira olmadim, — deb javob qilibdi.
Shunda imperator:
— Men aynan shu bolani o‘zimga voris qilaman, – debdi.
Vazirlari taajjublanib, murojaat qilishibdi:
— Hazrati oliylari, nimaga shuncha chiroyli gul o‘stirgan bolalar bir chetda qolib, aynan gul o‘stirolmagan bolani tanlayapsiz?
Imperator:
— Chunki, men urug‘larni tarqatishdan bir kun oldin hammasini qaynatgan edim. Ulardan gul tugul nish ham chiqmasdi! Men aynan shu bolaning to‘g‘riso‘zligi uchun o‘zimga voris qilaman, — deb javob qilibdi.
