“Otangga o‘xshama o‘g‘lim”

Endigina olti yoshga to‘lgan o‘g‘limning berilib rasm chizayotganini ko‘rib, qiziqqancha yoniga bordim.
— O‘g‘lim, nimaning rasmini chizayapsan?
— Sizni, oyimni va o‘zimni, — nigohlarini menga qadadi u.
Suratga ahamiyat bersam, o‘zining va mening ko‘ksimga yurak chizgan va negadir ularni qora rangga bo‘yagandi.
— O‘g‘lim, yurak qizil rangda bo‘ladi, mana bu qalamda bo‘yash kerak edi.
— Buni bilaman…
— Unda nega qoraga bo‘yading?
U menga aybdorona boqib, gapirishda davom etdi:
— Buvimning aytishicha, boshqalarni yig‘latgan odamlarning yuragi qora bo‘larkan, siz kecha oyimni yig‘latdingiz-ku?
Jajjigina o‘g‘limning so‘zlaridan kechagi dilxiralik yodimga tushib ketdi. Jahlimga erk berib qilgan ishimdan o‘z o‘g‘lim oldida uyalib qoldim.
Shunday bo‘lsada gapni hazilga burdim:
— Unda seniki nega qora. Yoki sen ham biror qo‘shni qizni yig‘latdingmi?
— Yo‘q. Men hech kimni yig‘latmadim. Shunchaki! O‘zingiz doim aytasiz-ku, “Sen xuddi menday bo‘lishing kerak”, deb. Shunga…
O‘zi bilib-bilmay dadasiga saboq berib qo‘ygan farzandimni bag‘rimga bosar ekanman, etim jimirlab ketdi. Bo‘g‘zimni kuydirib, bir jumla otilib chiqdi:
— Otangga o‘xshama o‘g‘lim!